Fietsen in de regen
Nicole van Venrooij
ma 31 januari 2022

Fietsen in de regen

Nét op het moment dat u op de fiets stapt op weg naar uw afspraak, begint het te regenen. Nat worden is geen optie maar voor het aantrekken van een regenpak heeft u geen tijd. Dan maar met een plu in de hand op de fiets…Herkenbaar? Waarschijnlijk wel. Verstandig? Nee! Behalve dat u uiteindelijk waarschijnlijk toch niet droog aan komt, is het vooral gevaarlijk om zo te fietsen. 

Het gebeurde een fietser op een natte herfstdag in 2019. Hij fietste met een plu in de hand een fietstunnel in. Er werden ter plekke wegwerkzaamheden uitgevoerd en ruim voor de fietstunnel werd met een verkeersbord aangegeven dat doorgaand rijverkeer was gestremd door wegwerkzaamheden. De fietser kon de tunnel wel in, maar wat hij kennelijk niet zag, was dat in die fietstunnel een bestelbus met aanhanger stond geparkeerd. Het was de bus van de wegwerkers. De fietser is achterop de aanhanger gefietst en heeft zeer ernstig en blijvend letsel opgelopen.

De fietser spreekt de verzekeraar van de bestelbus aan voor vergoeding van zijn schade. Deze verzekeraar erkent de aansprakelijkheid, maar gaat uit van 50% eigen schuld aan de zijde van de fietser. De verzekeraar vindt namelijk dat de fietser de waarschuwingsborden en het voertuig op tijd had kunnen zien als hij geen plu had gebruikt en dus beter zicht had. Dan zou de aanrijding niet gebeurd zijn, stelt de verzekeraar. De fietser is het met dit standpunt niet eens en legt aan de rechter de vraag voor of de verzekeraar zijn schade volledig moet vergoeden of dat deze schadevergoedingsplicht inderdaad moet worden verminderd vanwege eigen schuld van de fietser[1].

De rechter oordeelt als volgt. Er had meer en beter moeten worden gewaarschuwd voor de geparkeerde aanhanger. Door dit niet (voldoende) te doen, is er een specifieke veiligheidsnorm geschonden. Dit heeft in belangrijke mate bijgedragen aan het ontstaan van het ongeval en maakt dat de verzekeraar schadeplichtig is. Máár, ook het fietsen met de paraplu heeft bijgedragen aan het ontstaan van het ongeval. Want ook al is niet meer exact vast te stellen in welke mate die paraplu het zicht van de fietser heeft belemmerd, volgens de rechter staat wel vast dát het zicht werd belemmerd. En dàt komt voor risico van de fietser. De fietser had volgens de rechter gemakkelijk een minder gevaarlijke oplossing kunnen kiezen, zoals het aantrekken van een regenjas. Dan was de geparkeerde aanhanger wel goed zichtbaar geweest voor deze fietser en had het ongeval voorkomen kunnen worden.

Rekening houdend met de mate waarin de beide fouten hebben bijgedragen aan het ontstaan van het ongeval, oordeelt de rechter dat de verzekeraar 55% van de schade moet dragen en de fietser zelf 45%. De rechter beoordeelt vervolgens of er nog andere omstandigheden zijn waar rekening mee gehouden moet worden bij het vaststellen van de schadeverdeling, zoals het feit dat de fietser niet verzekerd is en de andere partij wel en het feit dat de fietser ernstig en blijvend letsel heeft opgelopen. Alles overziend oordeelt de rechter dat het billijk is dat de verzekeraar 70% van de schade van de fietser vergoedt en dus 30% van de schade voor eigen rekening van de fietser blijft.

Zo’n ongeval is uiteraard een persoonlijk drama voor het slachtoffer in kwestie. Daarbij is het belangrijk dat de schade van het slachtoffer zo goed mogelijk wordt geregeld, om financiële ellende te voorkomen. Dat geeft echter een juridisch complexe discussie, omdat de uitkomst van een discussie zoals in bovenstaande casus afhangt van de omstandigheden van het specifieke geval. Het is dan ook van belang om, net als dit slachtoffer deed, (tijdig!) deskundige hulp in te schakelen.

 

 

[1] RBGLD 091221, www.letselschademagazine.nl/2022/RBGLD-091221

fiets, verkeersongeval, letsel, letselschade, wegbeheerder, obstakel, aansprakelijkheid